โอ้ที่รัก ดูสิว่าฉันได้อะไรมา!

เมื่อเด็กหนุ่มผู้โชคร้ายเดินจากร้านหนึ่งไปยังอีกร้าน เพื่อขอสิ่งของที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง—หมวก เสื้อโค้ท เค้ก เก้าอี้—เขากลับถูกขัดขวางในทุกครั้ง และกลับสะสมสัตว์ต่างๆ ที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเดินตามเขาอย่างมีความสุขในธุระของเขา จนกระทั่งในที่สุดเขาขอถ้วยหนึ่งใบ เขากลับได้รับสิ่งมีชีวิตที่ดิ้นไปมาซึ่งช่วยแก้ปัญหาของเขา... หรือไม่? การเพิ่มจังหวะอันน่าตื่นเต้นให้กับบทกลอนของ Michael Rosen (และความเชี่ยวชาญในการพลิกหน้า) คือกลุ่มตัวละครสัตว์ที่แสดงออกทางสีหน้าอย่างมีชีวิตชีวา ตามแบบฉบับที่只有 Helen Oxenbury ทำได้ ทำให้เรื่องราวอมตะนี้รับประกันว่าจะต้องถูกขอให้อ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า โอ้ ไม่นะ!