Wat ik in één jaar at: (en gerelateerde gedachten)

Eten is altijd een integraal onderdeel geweest van Stanley Tucci's leven: van

soep geserveerd in de schaduw van het Pantheon, tot

saus gekookt tussen repetities en kostuumpassen, tot zelfgemaakte pizza gegeten met zijn kinderen voor het slapengaan.

Nu, in

legt Tucci twaalf maanden van eten vast - in restaurants, keukens, filmsets, tijdens persreizen, thuis en in het buitenland, met vrienden, met familie, met vreemden, en af en toe helemaal alleen.

Van mondwaterend memorabel tot troostend huiselijk en tot tergend oneetbaar, de maaltijden die in dit dagboek worden herdacht, vormen een prisma waarmee hij reflecteert op de manieren waarop zijn leven en zijn familie voortdurend evolueren. Door eten markeert - en rouwt hij om - het verstrijken van de tijd, het verlies van dierbaren, en wapent hij zich voor wat komen gaat.

Of het nu gaat om

gegeten met collega-acteurs en gekookt door zingende karmelietessen, steaks gegrild tijdens een bijeenkomst met vrienden, of gehaktballen gemaakt door zijn moeder en zoon en gedeeld aan tafel met drie generaties van zijn familie, deze maaltijden geven vorm en voegen emotionele rijkdom toe aan zijn dagen.

is een grappige, ontroerende, oprechte en diep bevredigende portie herinneringen en maaltijden en een onweerstaanbare viering van de diepgaande rol die eten speelt in familie, vriendschap en het dagelijks leven.